تنها دارایی من تو این دنیا همین چند سانتیمتر مکعب فضای مغزمه، وختی که آوردمت تو ذهنم فقط یه اسم و یه تصویر بودی. بت «فکر» کردم، کم کم «زنده» شدی، دست و پا در آوردی ، «اولش» خیلی خوب بود، مهربون بودی. ولی اواخر دیگه غر میزدی، از توی فضای ذهنم به همه وجودم لگد میزدی، داااد میزدی، … ولی من راضی بودم، همش فک می کردم بدون تو خیلی «تنها» میشم. ولی عزیزم، الان که می بینم داری برا خودت «نیش» هم در میاری دیگه باس به فکر یه جای دیگه برا خودت باشی رفیق
